Manifesto en defensa dos dereitos fundamentais en Internet

1.- Os dereitos de autor non poden situarse por encima dos dereitos fundamentais dos cidadáns, como o dereito á privacidade, á seguridade, á presunción de inocencia, á tutela xudicial efectiva e á liberdade de expresión.

2.- A suspensión de dereitos fundamentais é e debe seguir sendo competencia exclusiva do poder xudicial. Nin un peche sen sentenza. Este anteproxecto, en contra do establecido no artigo 20.5 da Constitución, pon en mans dun órgano non xudicial -un organismo dependente do ministerio de Cultura-, a potestade de impedir aos cidadáns españois o acceso a calquera páxina web.

3.- A nova lexislación creará inseguridade xurídica en todo o sector tecnolóxico español, prexudicando un dos poucos campos de desenvolvemento e futuro da nosa economía, entorpecendo a creación de empresas, introducindo trabas á libre competencia e retardando a súa proxección internacional.

4.- A nova lexislación proposta ameaza aos novos creadores e entorpece a creación cultural. Con Internet e os sucesivos avances tecnolóxicos democratizouse extraordinariamente a creación e emisión de contidos de todo tipo, que xa non proveñen prevalentemente das industrias culturais tradicionais, senón de multitude de fontes diferentes.

5.- Os autores, como todos os traballadores, teñen dereito a vivir do seu traballo con novas ideas creativas, modelos de negocio e actividades asociadas ás súas creacións. Intentar soster con cambios lexislativos a unha industria obsoleta que non sabe adaptarse a esta nova contorna non é nin xusto nin realista. Se o seu modelo de negocio se baseaba no control das copias das obras e en Internet non é posible sen vulnerar dereitos fundamentais, deberían buscar outro modelo.

6.- Consideramos que as industrias culturais necesitan para sobrevivir alternativas modernas, eficaces, cribles e alcanzables e que se adecuen aos novos usos sociais, en lugar de limitacións tan desproporcionadas como ineficaces para o fin que din perseguir.

7.- Internet debe funcionar de forma libre e sen interferencias políticas auspiciadas por sectores que pretenden perpetuar obsoletos modelos de negocio e imposibilitar que o saber humano siga sendo libre.

8.- Esiximos que o Goberno garanta por lei a neutralidade da Rede en España, ante calquera presión que poida producirse, como marco para o desenvolvemento dunha economía sostible e realista de face ao futuro.

9.- Propomos unha verdadeira reforma do dereito de propiedade intelectual orientada ao seu fin: devolver á sociedade o coñecemento, promover o dominio público e limitar os abusos das entidades xestoras.

10.- En democracia as leis e as súas modificacións deben aprobarse tras o oportuno debate público e consultando previamente a todas as partes implicadas. Non é de recibo que se realicen cambios lexislativos que afectan a dereitos fundamentais nunha lei non orgánica e que versa sobre outra materia.

Este manifesto, elaborado conxuntamente por varios autores, é de todos e de ninguén. Se queres sumarte a el, difúndeo por Internet.

Escándalo: cartos para un museo de arte

O Pazo de Arias Taboada, ¿futura sede da pinacoteca de Vigo?

Cómpre ler algúns xornais para ter outra visión da realidade, a preferida por máis xente da que imaxinamos. Hoxe, almorzando, vexo este titular en La Razón:

"El Gobierno gasta más de 12 millones para contentar a los nacionalistas"

Xa estamos, penso. A ver de que vai o conto. Nun gráfico titulado "Las partidas más llamativas" figuran, entre outros, investimentos en museos, centros culturais, asociacións para a promoción da música ou instalacións deportivas, repartidos por varios puntos do estado español. Non consigo captar que é o que o ton denunciador do titular avantaba. Sigo a ler:

"Pero también ha utilizado [o goberno de Zapatero] esta negociación [da reforma fiscal] para cuidar eso que se ha dado en llamar la «geometría variable», es decir, para repartir guiños a diestra y siniestra, y nunca mejor dicho, porque los ha dirigido a las minorías de la izquierda, a los nacionalistas y a la derecha de UPN."

Vaia, políticos negociando entre eles. E os galegos?

"Y el BNG tampoco sale mal parado de la negociación con los socialistas, a pesar de que al final no diera su aval a los Presupuestos. El centro de interpretación de la historia medieval recibe un millón de euros; otro millón de euros es para el centro de arte del Concello de Vigo; un millón y medio para la biblioteca del Concello de Carballo; y 4 millones de euros más para la adquisición del pazo de Goians."

Agora comprendo. Un millón de euros para un museo de arte en Vigo! Rechamante dende logo é.

Que será, será...?

Hai uns días a xente de Galicia Bilingüe organizou unhas "Jornadas Bilingües" nas que convidaron a varias persoas para que falasen dos modelos lingüísticos vixentes nos ensinos doutros países. Unha delas, a finlandesa Anna Kaisa Mustaparta, declarou ao Faro de Vigo:

"Pueden impartirse una parte de las materias en una lengua y otra parte en la otra. ¿Por qué no? El gallego y el español tienen una gran proximidad y son intercomprensibles"

Os bilingües, se cadra pensando que eles non convidaran a esta señora para que dixese tales cousas, non reaccionaron moi ben. No seu foro de Internet houbo quen falou claro:

"¿Y para decir lo que he reseñado en rojo vino esta señora a Pontevedra, para proponernos el famoso 50-50 que ya sabemos en qué acaba? Jolines, para decir eso creo que hubiera hecho mejor quedándose en Finlandia."

O ruxe-ruxe debeu de chegarlle á Mustaparta até Finlandia, que mandou unha aclaración ao Faro na que dixo:

"Durante la entrevista no discutimos cuánto o qué asignaturas deberían enseñarse en cada una de las lenguas. Que yo recuerde, la periodista mencionó algo sobre el número de asignaturas en cada idioma, pero yo no hablé sobre ello porque me pareció que debía tener más datos para poder formular una opinión bien fundamentada. Sólo puedo decir que la proximidad de las lenguas puede ser una ventaja y un problema: los estudiantes de lengua materna español probablemente aprendan a comprender y hablar gallego rápidamente, pero si ambas lenguas se utilizan para enseñar asignaturas que conllevan leer y escribir mucho (ciencias, historia, etc.), las reglas gramaticales, ortografía y vocabulario con probabilidad se mezclarán afectando a sus habilidades escritas. Por lo tanto comprendo a aquellos que quieren que se les enseñen matemáticas, ciencias, historia, etc., en español."

A intercomprensibilidade xa non lle parecía tan boa. O que non aclarou é que quixo dicir con outra frase, se cadra porque non precisa -mal que lles pese aos bilingües- aclaración ningunha:

"Creo que la lengua no es el tema, tiene que haber algo más y estoy intentando averiguar qué es."

Galego. Patrimonio da humanidade.

Para ler e asinar o manifesto pica aquí.

Novo Vs. Mallo

Final da Copa de Escocia 2009

Por que carallo non temos a este tipo no Celta? Novo "the Spaniard" -como di o comentarista- é, en realidade, o dianteiro da nosa selección, coa que en decembro pasado marcou este golazo contra Irán. Eu estou certo de que entre estes british algún sabe que "novo" significa "nuevo". "New", como quen di. Xa dubido máis se alguén saberá que o apelido do outro galego presente no partido (Dani Mallo, precisamente o porteiro do Falkirk que encaixa o tanto de Novo) designa unha ferramenta do agro, coa que se malla no centeo ou no trigo para separar a semente. Non teñen culpa os escoceses. Que podían pensar cando lles contaron que Dani Mallo viña do "Deportivo de La Coruña"? "The other Spaniard". E n'A Coruña -onde por certo hai un barrio chamado Os Mallos- tan contentos.

Vigo segue nas mans dos analfabetos

En 1901 o empresario e filántropo José García Barbón legoulle á cidade olívica un edificio espectacular no que poder montar unha Escola de Artes e Oficios, institución que grazas a el vén aprendéndolle de balde a varias xeracións de vigueses debuxo, encadernación, música tradicional, luthería...

En 2009, un alcalde de aires grandilocuentes -pero no fondo gris coma a cinza- pensa que os máis de cen anos de tradición que atesouran os muros dese edificio histórico non valen nada. El sempre ten unha idea mellor.

Máis información sobre esta pailanada aquí

17 de Maio

Que eu saiba, Galiza debe de ser un dous poucos países do mundo que outorga a unha xornada anual adicada aos seus escritores case tanta importancia como ao día da súa festa nacional. A tradición literaria, e a arte en xeral, deberían merecer sempre maior atención que os desfiles militares e as ofrendas relixiosas. Por iso para min e para moita xente o 17 de maio, o Día das Letras Galegas, sempre será o verdadeiro día da Galiza, e isto é algo que non todos os lugares do mundo poden reivindicar. Pero como diría o señor Lobo...

Quen sentimos que estamos en débeda con todos aqueles que puxeron en marcha ese gran invento chamado “arte contemporánea” non atopamos, até datas máis ben recentes, demasiado que reivindicar ao longo da nosa historia artística e literaria, que construímos básicamente a base de conservadorismo ou simplemente ignorancia, en parte pola nosa condición periférica (con respecto á península, a Europa…).

Non vou insistir agora no penoso de continuar por esta senda, en pleno 2009. Só quero lembrar aquí o que escribiu en 1922 un tipo excepcional, o único na Galiza que, a pesar de nacer nun pobo esquecido do finisterrae conseguiu captar o impulso emancipatorio -e tamén as contradicións- dunha vangarda que estaba a transformar Occidente:

”Os vellos non son os que escribiron hai moitos anos -aueles son os devanceiros. Os vellos son os que escriben hoxe como se vivisen no antonte dos séculos. É a lei de sucesividade que nos fai respetar ós devanceiros, é a mesma que nos ergue e move para enterrar os vellos en vida, baixo a lousa inamovíbel da súa vulgaridade, pola acefalia que supón o desexo de definir co pasado a hora de hoxe.”
[…]

”E aquí cómpre que manifestemos a falta de crédito que nos merece a gran parte dos novos "movementos" literarios e artísticos, con ningún dos cales, enténdase ben, queremos que se confunda a nosa rebeldía. Porque case todos eles esquecen unha daquelas dúas bases. Ou son un negamento non só do pasado se nón de tódolos tempos e tódalas cousas, dende o bo gusto até a razón máis rudimentosa, ou queren encadrar a estética actualista en dogmáticos preceptos, todo o novos que se queira pero pouco respetosos, dende logo, coa anárquica dilección individual.”
[…]

”Consagramos a individualidade até o extremo de desexar que a definición de cada un de nós sexa unha palabra: o seu propio nome.”

Manifesto Máis Alá, 1922.

Un manifesto máis? Moitos pensarán que esta clase de panfletos foi precisamente o que sobrou durante o primeiro cuarto do século XX. Certo. Pero, cantos foron escritos desde a porcallada caciquil, por non dicir cuasifeudal, que constituía a Galiza rural de 1922? Sería moi triste ter que admitir que todo isto conserva a súa vixencia na Galiza actual. Aínda que só sexa polo medo que ás veces me dá a capacidade performativa da linguaxe, non direi tal cousa.

O tipo en cuestión, o noso pioneiro, chamouse Manoel Antonio, e tivo unha vida apaixonante. Embarcado percorreu o mundo enteiro, e en cada porto escribiu un poema. Pero a pesar do seu talento, non puido cambiar a arte do seu minúsculo país; moito menos o transcurso da historia, imposible co cal tamén soñou. Con só 18 anos tíñao claro: quería combater contra os alemáns na Primeira Guerra Mundial. Cando chegou á fronteira con Francia, un garda civil deulle o alto e pediulle que se identificase. Él respondeu que era galego, poeta, e que non tiña ningún tipo de documentación.

Morreu aos 29, de tuberculose.

Tradución

Byron as Don Juan, de Alenandre Marie Colin, 1831

George Steiner dixo unha das cousas máis bonitas que lle lin a ninguén sobre a tradución:

"Bajo Brezhnev -que no era lo peor, era grave pero no era Stalin- había una joven rusa en la universidad, especialista en literatura romántica inglesa. La metieron en un calabozo, sin luz, sin papel ni lápiz, a causa de una delación idiota y completamente falsa, ni hace falta aclararlo. Conocía de memoria el Don Juan de Byron (treinta mil versos, o más). En la oscuridad lo tradujo mentalmente en rimas rusas. Sale de la prisión habiendo perdido la vista, dicta la traducción a una amiga y ésa es ahora la gran traducción rusa de Byron.

Ante ello, me digo varias cosas. En primer lugar, que la mente humana es totalmente indestructible.

En segundo lugar, que la poesía puede salvar al hombre. Hasta en lo imposible.

En tercer lugar, que una traducción, incluso con la imperfección humana, traduce lo que traduce, lo cual es otra manera de decir que hay una relacióin entre lenguaje y realidad.

Y en cuarto lugar, me digo que debemnos ser muy felices."

George Steiner, en diálogo con Antoine Spire: La barbarie de la ignorancia, Taller de Mario Muchnik, Madrid, 2000, páx. 118-119

TOP TEN: "The End"

Fisterra, a fin do mundo.

Principiabamos este blogue citando a fin memorábel do Lolita de Nabokov. Ese é un de tantos finais, remates, desenlaces e mesmo falecementos que merecen un oco na historia. Esta é a miña lista:

10. As derradeiras palabras de Humbert Humbert en Lolita, que pechan un libro maxistral servíndose dunha combinación de verbas máxica, posuidora dunha beleza formal como penso que ninguén poderá superar endexamáis.

9. O impresionante remate do Concerto para Piano e Orquestra Nº 3 de Rachmaninov, que sempre me fai pensar: ese piano vai poder ser usado algunha outra vez?

8. A morte de Jackson Pollock ao volante do seu Cadillac, levando consigo toda unha concepción milenaria da arte e deixando a todo o mundo facéndose a gran pregunta: “E agora que?”

7. O desenlace do filme The Remains of the Day, de James Ivory, cun patético Señor Stevens incapaz, vinte anos despois, de confesarlle o seu amor (pretérito?) a unha Miss Kenton que na altura estivo disposta a deixalo todo por el.

6. O falecemento simultáneo, o 4 de xullo de 1826, dos dous mellores presidentes que nunca houbo en Estados Unidos. En Quincy, Massachusetts, John Adams consume o seu derradeiro hálito, e di, lembrando a un gran amigo (e tamén gran rival): "Thomas Jefferson aínda vive". Pero había só unhas horas que Jefferson morrera na súa vila de Monticello, Virxinia. Cumpríanse 50 anos xustos da Declaración de Independencia.

5. A caída do nazismo tal e como foi relatada por Antony Beevor en The fall of Berlin, lectura que nos mergulla na verdadeira Apocalipse.

4. A fuga de Deckard e Rachael ao final da película Blade Runner, de Ridley Scott, nunha das versións con voz en off na que presenciamos como unha parella de replicantes con data de caducidade tenta fuxir do seu destino acubillándose na incertidume máis humana: "Non sabían canto tempo teríamos; quen o sabe?"

3. O finale do Acto I de Il Barbiere di Siviglia, de Rossini, un despiporre de orquestra e coros perfectamente acompasados e excesivos como nunca xuntou ninguén ao longo da historia da ópera.

2. Os versos finais do soneto de Quevedo “Amor constante más allá de la muerte” os cales demostran que con tres frases dun poema hai dabondo para facer tremer de emoción a calquera.

1. Deixo para o remate algo que foi real e que, como desenlace extraordinario, como final insospeitado e a un tempo anhelado, foi inalcanzábel mesmo para Nabokov, Rachmaninov, Pollock, James Ivory, Jefferson e mais Adams xuntos, Hitler pasado polo filtro de Beevor, Ridley Scott, Rossini ou Quevedo. Foi algo que aconteceu en Barcelona o 25 de maio de 1999. Non durou moito, pero materializou a verdadeira sublimación da fin imposíbel, e pervive aínda na memoria de moitos: falo dos derradeiros intres da final da Copa de Europa, unha tolemia absoluta na que o Manchester United foi quen de remontarlle ao Bayern de Munich un 0-1 nos minutos 90 e 93 de partido, proclamándose campión perante un mundo histérico da emoción. Non o credes? Os do Bayern tampouco... Ollade, ollade para aquí:



Cal é o voso TOP TEN?

Chegará o conservadorismo tamén ao audiovisual?

Arrepíame que hoxe en día alguén (e falo dunha persoa nova) poda dicir cousas deste calter:

"He leído ayer las bases para la solicitud de subvenciones al audiovisual gallego, y esas bases insisten en que se valorará la transgresión y la innovación de los lenguajes propios del audiovisual. Es un camino equivocado ofrecer dinero a quien innove, o a quien crea innovar, o a quien justifique teóricamente que está innovando los lenguajes visuales. Las innovaciones no surgen así...los autores o artistas realmente innovadores no funcionan de esa manera, y si realmente son innovadores, seguro que esto pasará desapercibido a funcionarios y políticos, a los planteamientos oficialistas que en el fondo buscan ligeras modificaciones en la forma, no en el fondo.Un artista o una corriente que cambie de verdad el fondo de las cosas en el arte, que las haga evolucionar, no lo hará de un día para otro. No se puede pretender que cada año, 20 productos audiovisuales dentro de Galicia sean verdaderamente rupturistas con la forma de narrar historias, que por otro lado, se mantiene vigente siempre pese a su evolución, con unos parámetros mal llamados clásicos por el hecho de que sean estables y entendibles por el espectador. No nace un Orson Welles todos los días y no hay nada peor que hacer creer a alguien que apenas balbucea con el medio, que puede ser un Orson Welles. Esto es un engaño para él, y una valla que lo va a separar del público, del supuesto receptor de la obra."

Isto escribe Mariano Casas no seu blogue, quero pensar que sen calibrar suficientemente o trasfondo profundamente reaccionario que subxace nas súas palabras (curiosamente Casas é, todo hai que dicilo, un talentoso debuxante de banda deseñada). Arrepíame a cousa, digo, tendo en conta as circunstancias políticas que se lle aveciñan á Galiza, curioso lugar onde é posíbel que, unha vez constatado o feito de que a xente quere mano dura cos que defenden unha política lingüística a prol do galego, nos agarden varias sorpresas máis sobre as verdadeiras preferencias dos seus habitantes. Unha delas pode ser que, como vén acontecendo en Madrid dende hai anos, o discurso contra os titiriteros progres del cine, alimentado co manido tema das subvencións públicas, chegue a callar tamén neste recuncho -temos que comezar a falar así- de merda. Se callou a estratexia de Galicia Bilingüe, da que tantos nos riamos decote, por que non vai pasar igual con isto?

Esta actitude significa ademais non recoñecer que foron precisamente as propostas feitas máis dende á marxe (non fóra do sistema, que ninguén está a pedir iso), é dicir, as de xente como Oliver Laxe, Susana Rey, Alberte Pagán, Peque Varela... as que recolleron máis éxitos internacionais, situando á Galiza no mapa.

Así que, galegos, xa sabedes:

"Es un camino equivocado ofrecer dinero a quien innove, o a quien crea innovar, o a quien justifique teóricamente que está innovando los lenguajes visuales."

Frase para enmarcar, non estou certo se mellor no despacho de Jiménez Losantos ou directamente no de Joseph Ratzinger.